maandag 13 januari 2014

Verloren maandag



Verloren maandag
. 
Je zou er staan, met appelbollen
en een worstenbrood
ik zou thee hebben gezet
fruitthee, een citroen geperst
we zouden praten over de onzin van het leven
over politiek,
we zouden het als altijd oneens zijn geweest
jij was geel en zwart en ik was groen,
toen.
 
Je had een pistool gekocht
het paste precies in jouw hand
en bestudeerd waar de kogel gevoelloos
de pijn kon ontnemen
van alsmaar te moeten en
alsmaar te zijn.
 
Het was jouw partner die aan de deur stond
paniek in de ogen en de vraag
of ik wist waar je was
 
ik wist meteen
dat jij op deze maandag
voor altijd verloren zou blijven.
 
 
© bert deben
Vogelwaarde, woensdag 1 januari 2014, voor Dirk († maandag 09 jan. 2012)


Verloren maandag of Verzworen maandag (Frans lundi perdu of lundi parjuré) valt op de maandag na Driekoningen. Het is vooral in de provincie Antwerpen de traditie om op die dag worstenbroden en appelbollen te eten.
 

13 opmerkingen:

  1. Ik word nog altijd naar wanneer ik zo iets lees. Het enige wat ik kan is met mededogen lezen, inleven en bij stil blijven staan. Even.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Zwaar. De tijd plaatst het in verzachtend perspectief, maar sommige dingen blijven schrijnen.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. zelfdoding lijkt me soms een uitweg
    maar ik maakte ook mee hoe de naasten verweesd achterblijven
    het raakt me

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. inderdaad, hoezeer ik het ook kan plaatsen en er zelfs vrede mee heb, het blijft hard voor wie achterblijft ...

      Verwijderen
  4. weten en voelen
    en niets kunnen doen
    erg

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Goed om over ALLES te schrijven
    Het bestaat, het is er, verzwijg het
    niet. En dat doe je....XXX

    BeantwoordenVerwijderen
  6. En weer lees ik het met een brok.... die brok die er altijd is, sinds die van mij.....

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Op oudejaarsdag zal ik mij dit aangrijpende gedicht blijven herinneren.

    S

    BeantwoordenVerwijderen
  8. ik vind het een prachtige verwoording van een onvermijdelijke keuze.....maar ook van de radeloosheid....de machteloosheid en de pijn van het er niets aan kunnen doen....

    BeantwoordenVerwijderen