zaterdag 25 februari 2017

Voorstelling van 'Als engel, maar met roofdierogen / Je t’adore à l’égal de la voûte nocturne', gedichten van + een ode aan Charles Baudelaire


160 jaar geleden verscheen de spraakmakende bundel ‘Les fleurs du mal’ van Charles Baudelaire (1821-1867). Als ode aan Baudelaire bracht de Nederlandse Stichting Spleen de tweetalige bundel ‘Als engel, maar met roofdierogen / Je t’adore à l’égal de la voûte nocturne’ uit, met gedichten van Baudelaire en reflecties daarop door 40 Nederlandse en Belgische dichters.
 
presentatie + dichter Jos van Hest
 
Edith de Gilde 
 
Jean-Philippe Bottin, voordrachtkunstenaar
 
Lans Stroeve
 
Michaël Vandebril
 
Peter Holvoet-Hanssen
 
Bert Deben (fotograaf: Jan Ter Heide)
Bert Deben en Jos van Hest (fotograaf: Jan Ter Heide)
 
 Peter Verstegen, vertaler / dichter
 
 J.C. Aachenende
 
Erika De Stercke  
 
 Kapel De Grauwzusters, Universiteit Antwerpen  
 
 Kees Godefrooij, dichter en bezieler van de bundel
 
 
 De Heer G. van Doosselaere, Voorzitter Alliance française d'Anvers
 
 Ambassadeur van Frankrijk, Mevrouw Claude-France Arnould
 
Als engel, maar met roofdierogen
Je t'adore à l'égal de voûte nocturne
  

Voor latere voorstellingen kan men meer info verkrijgen via het FB-event:
24 februari 2017 Antwerpen, Alliance Française/Universiteit Antwerpen
12 maart Amsterdam, Scheltema
1 april Groningen, Boekhandel Van der Velde
7 april Rotterdam, Bosch en De Jong
24 april Parijs, Sorbonne
13 mei Gent, Poëziecentrum


donderdag 23 februari 2017

De Juwelen / Les Bijoux - Charles Baudelaire + La Plainte d'une Perle noire

      
DE JUWELEN

Mijn lieveling was naakt, en om mijn hart te winnen,
Had ze alleen haar klinkende juwelen aan;
Als in hun blijde jeugd Noord-Afrika’s slavinnen
Was zij door die zo rijke tooi niet te weerstaan.

Haar opschik danst met schel getinkel, lijkt te spotten,
Als zij de wereld van metalen samenbrengt
Met die van edelsteen; ik ben daarop verzot en
’t verrukt me als geluid met lichtglans zich vermengt.

Vanaf haar hoge divan glimlachte ze toen tegen
Mijn liefde, diep gelijk de zee, die langzaamaan
Naar haar, als naar een rotskust, kwam omhooggestegen;
Zo lag ze en zo bood ze mij haar liefde aan.

Met verdroomde air beproefde ze wat poses,
Haar ogen star als een getemde tijgerin,
Nieuwe bekoring kregen haar metamorfoses,
Toen onbevangenheid versmolt met geile zin;

Haar armen en haar benen, lendenen en dijen,
Haar buik, van olie glanzend, welvend als een zwaan,
Mijn helderziende blik mocht zich erin vermeien,
Haar borsten zag ik (ach, als druiventrossen) aan;

Ze lokten me nog meer dan Satans Serafijnen,
De rust verstorend die mijn ziel gevonden had,
Om haar van de kristallen rots te doen verdwijnen
Waarop zij kalm en zelfgenoegzaam nederzat. 

Ik dacht in haar een nieuwe mensvorm te ontdekken,
Antiope van heup, een tors van jongeman,
Zozeer bewees haar leest de schoonheid van haar bekken,
En op haar wild, bruin vel werkte de schmink briljant!

- Toen heeft de olielamp zijn schijnsel later smoren,
Alleen het gloeien van de haard was nog niet uit,
En steeds wanneer het vuur vlammend gesis liet horen,
Bevloeide het bloedrood de amber van haar huid! 


Charles Baudelaire  vertaling Peter Verstegen

n.a.v. het verschijnen van de spraakmakende bundel 'Les fleurs du mal' van Charles Baudelaire, bracht de Nederlandse Stichting Spleen de tweetalige bundel 'Als engel, maar met roofdierogen / je t'adore à l'égal de voûte nocturne' uit, met enerzijds gedichten van Charles Baudelaire, anderzijds reflecties op deze gedichten door andere dichters.
 
meer info rond de bundel en de voorstellingen hier van kan men vinden op:
 
ik kreeg 'De Juwelen' toegewezen als gedicht en ook al is de bundel een ode aan Baudelaire, mijn repliekgedicht werd dat heel wat minder.  Ik kroop in de huid van de Afrikaanse dame uit het gedicht en schreef van uit een feministische reflex een heel wat minder flatterend antwoord aan de schrijver zelf. Voor sommigen misschien wat ruw en vulgair, maar was nu net Baudelaire dat in zijn tijd ook niet ...
 

LA PLAINTE D’UNE PERLE NOIRE 

Ik ben jouw zwarte hoer, jouw beeld van wat 
een vrouw moet zijn, een portie onderdelen 
bekken, borsten, dijen, een lichaam dat 
alleen nog maar gekleed is in juwelen 

en verlangend op en neer schuift rond jouw paal 
je noemt mij duivels en een vat vol lust 
de zwarte bekroning van jouw bacchanaal 
verboden kleur, bezorger van onrust 

maar wat ben jij - een grauw lijf vol abcessen  
een blanke die, ook al is het gestolen 
als alle overheersers hier het geld bezit 
een uitbuiter achter woorden verscholen 

al beschrijf je nog zo mooi de excessen 
ik dans voor een aalmoes op jouw etterend lid. 


Bert Deben












.
LES BIJOUX

La très chère était nue, et, connaissant mon cœur,
Elle n’avait gardé que ses bijoux sonores,
Dont le riche attirail lui donnait l’air vainqueur
Qu’ont dans leurs jours heureux les esclaves des Mores.

Quand il jette en dansant son bruit vif et moqueur,
Ce monde rayonnant de métal et de pierre
Me ravit en extase, et j’aime à la fureur
Les choses où le son se mêle à la lumière.

Elle était donc couchée et se laissait aimer,
Et du haut du divan elle souriait d’aise
À mon amour profond et doux comme la mer,
Qui vers elle montait comme vers sa falaise.

Les yeux fixés sur moi, comme un tigre dompté,
D’un air vague et rêveur elle essayait des poses,
Et la candeur unie à la lubricité
Donnait un charme neuf à ses métamorphoses ;

Et son bras et sa jambe, et sa cuisse et ses reins,
Polis comme de l’huile, onduleux comme un cygne,
Passaient devant mes yeux clairvoyants et sereins ;
Et son ventre et ses seins, ces grappes de ma vigne,

S’avançaient, plus câlins que les Anges du mal,
Pour troubler le repos où mon âme était mise,
Et pour la déranger du rocher de cristal
Où, calme et solitaire, elle s’était assise.

Je croyais voir unis par un nouveau dessin
Les hanches de l’Antiope au buste d’un imberbe,
Tant sa taille faisait ressortir son bassin.
Sur ce teint fauve et brun le fard était superbe !

– Et la lampe s’étant résignée à mourir,
Comme le foyer seul illuminait la chambre,
Chaque fois qu’il poussait un flamboyant soupir,
Il inondait de sang cette peau couleur d’ambre !


Charles Baudelaire
.








Pour ma réponse, je me suis mis dans la peau de la femme dans le poème, une femme consciente, féministe et pas vraiment impressioné par l'écrivain:


LA PLAINTE D’UNE PERLE NOIRE

Je suis ta putain noire, ton image de ce
qu’une femme devrait être, un nombre
de portions : des hanches, une poitrine, des cuisses
un corps habillé seulement de bijoux

qui glisse languissant de haut en bas autour de ta bite
tu m’appelles diabolique, un tonneau plein de luxure
couronnement noir de ta bacchanale
couleur interdite, porteuse d’agitation

et toi, qu’es-tu ? – un corps livide plein d’abcès
un homme blanc qui, comme tous les oppresseurs ici
possède tout l’argent, même s’il est volé,
exploiteur se cachant derrière les mots

tu décris voluptueusement les excès, mais moi je danse
sur ta queue suppurante, pour une simple aumône.


Bert Deben


dinsdag 14 februari 2017

Door jaren heen wordt leven mild

.
 
 
Door jaren heen wordt leven mild
het hoeft niet meer perse vandaag
we stellen ook niet meer in vraag
of we wat nieuws hadden gewild 
  
we zijn wat ouder en verstild
buiten de tijd gaat alles traag
het hoeft niet meer perse vandaag
door jaren heen wordt leven mild
 
al lijkt het soms een beetje vaag
we zijn wat ouder en verstild
maar voelen dat het hart nog trilt
we zien mekaar nog altijd graag 
 
door jaren heen wordt leven mild. 
 
 
© bert deben
Hengstdijk, maandag 13 februari 2017, voor Ruud.
 
 
 

zaterdag 11 februari 2017

Februari siert de aarde

.

 
Februari siert
de aarde met een laatste
laagje winterpracht. 
 

© bert deben
Vogelwaarde, zaterdag 11 februari 2017
 
 
 

dinsdag 7 februari 2017

klein gedicht als afscheid




ik schrijf een klein gedicht als afscheid
en hang dat dan als een gordijn
over de toekomst die wij hadden  

ik wil alleen nog maar
verleden voor jou zijn. 
 

© bert deben
Antwerpen, februari 1992, voor Frank 1.
 
 
 
 
werd gepubliceerd in literair tijdschrift Gist, jg 15 nr 3, mei 1992 
 

dinsdag 17 januari 2017

Boulevard of broken dreams

.


Ik wandel door een straat met
enkel huizen waar ik woonde
van koning tot onttroonde
en zie door elke muur nog ieder bed

nog elke stoel waar ik mij neergezet
van alle fouten ooit verschoonde
de treurnis en de weggehoonde
lieflijkheid – met trage tred

passeer ik peinzend elke gevel
elke wroeging, elke wrevel
elk thans van pijn ontdaan gemis
ik lach mijn oude partners teder toe

gekwetst zien zij alleen maar hoe
mijn glimlach afgemat van leven is.


© bert deben
Antwerpen, 1 april 2001


Nominatie Poëziewedstrijd HolebiHuis Vlaams Brabant, Leuven 2009.
Gepubliceerd in de bloemlezing ‘uitgelicht’
bijhorend blog :
.

zondag 8 januari 2017

Even bij elkaar met Caroline in't Veld bij Noardewyn Live, Omrop Fryslân



Uit losse stenen / even bij elkaar


Ik had voor jou, uit losse stenen
een heel klein eilandje gebouwd
niet zo heel stevig welbeschouwd
want later was het weer verdwenen  

de stroom sleurt zo de dingen
een wereld van voorbij gaan in
waarna ik weer opnieuw begin
wat blijft zijn de herinneringen  

Wat er toen nog was
Besef je later pas
Wat is het lang geleden  

soms vind ik langs de oever vrede
en toont het water oude beelden
van wat ik in de stroom vergat
en zo gedenk ik het verleden  

zoals de dagen die wij deelden
toen ik met jou een eiland had.  

Toch hoop ik dat je mij nog verstaat
Ergens de ruimte laat bestaan
Waarin ik je kan zien zoals je bent  

Laat er iets zijn waarin je mij herkent
Een woord, een beeld,
een teken of gebaar
Gewoon weer even bij elkaar
Gewoon weer even bij elkaar … 
 

gedicht ‘Uit losse stenen’ © bert deben
+ extract songtekst ‘Even bij elkaar’ © Caroline In’t Veld
uit haar CD ‘Tot de zon opkomt’

Vrijdag 6 januari 2017 mocht ik samen met Caroline In’t Veld en haar band mijn gedicht ‘Uit losse stenen’ brengen als een extra onderdeel van de song ‘Even bij elkaar’ tijdens Noardewyn Live, een programma van Omrop Fryslân. Ik mocht er ook kort mezelf en mijn bundel ‘Na het vrijen steek ik een gedicht op’ voorstellen aan het publiek. Caroline en haar band mochten ook nog enkele andere songs voorstellen uit haar prachtige CD ‘Tot de zon opkomt’. 

Het muzikale gedeelte van de show kan men bekijken op onderstaande youtube video
(het nummer samen met Caroline en de band start hier op 6’35”): 
 
Noardewyn Live fan 6 jannewaris 2017
 
De volledige uitzending, met daar tussen ook de interviews en voorstellingen, kan je bekijken via FB op de pagina van Noardewyn Live:
 
Een fotoreportage van de dag:  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
   met dank voor de foto’s aan Simone en Egbert, alsook voor de supergezellige ontvangst en logies!
 

Arno Hagemans, Johan Fransen, John Kakiay, Bert Deben, Caroline In’t Veld
en presentator Willem Waldpyk (foto © Willy Wilpstra)